lawendowe pole pod białą pierzyną.

Lawendowe pole pod białą pierzyną. (spodobało mi się to określenie co do Nowego Kawkowa)
Początkowe zniechęcenia i pesymistyczne podejścia zniknęły, gdy postawiłam pierwszy krok w refektarzu, gdzie grupka dzieci przywitała mnie gromkimi brawami.
Rozwydrzone, potrzebujące zainteresowania. Dzieci, które jeszcze nie zdołały dostrzec Boga. To małe podlizuchy, które ciągle chcą być na czyiś rękach, chcą mówić coś na uszko, co w rzeczywistości oznacza buziaka w policzek. Chcą się przytulać i tańczyć. Zginają nogi, gdy czują, że zaraz zostaną postawione na podłodze. Trzymają ze rękę, kiedy trzeba iść. Przeżywają zakochania na trzydniowych rekolekcjach. Chłopcy wzdychają do dziewcząt, które są twarde niczym skała i na nic ich starania. Ani bransoletka zrobiona własnoręcznie (przez faceta) ani miłosny list nie są w stanie zmiękczyć tej pięknej płci.
To opis dzieci, które były ze mną nieustannie 24/h przez ostatnie trzy dni.
Ciężko pełnić dwie funkcje na takiej oazie. W jakiej roli czułam się lepiej? Chyba jako muzyczna, bo dzieci miały niesamowity zapał do śpiewu. Animatorka grupy męskiej to trudne zadanie, szczególnie, gdy chłopcy są w wieku dojrzewania i zamiast skupić się na tym co najważniejsze, skupiają się na.... nogach animatorki, czyli na błahostkach. Ale to zawsze +1 w podwyższeniu samooceny. :)
Animatorzy w przeróżnych strojach - od eleganckie polskie po afrykańskie, tańce, hulańce, konkurs na najładniejszą maskę i wybór króla i królowej balu - to nasza uczta miłości (agape).
Płacz dzieci, bolące brzuszki. Moje 35.7 i okropny ból głowy, cierpliwość i smaczne jedzenie. Podkreślenie własnej wartości, godności i długie odprawy. A to wszystko tam, gdzie zaczęła się moja przygoda.

Grandparents day!

Setny post, to szczególny wpis, dedykowany babciom i dziadkom.

Babcie - to po części dzięki nim mogę napisać tę notkę i oddychać, w końcu to one są matkami moich rodziców. Zarówno jedna, jak i druga przeżyły II wojnę światową. W jej wyniku, młodsza straciła kuzynkę, która schowała się w kamienicy z bombą. Starszą wywieźli do Niemiec, skąd wróciła cała i zdrowa.
Babcie. Utwierdzały mamę, że imię Ania jest dla mnie odpowiednie, bo nawet mój braciszek będzie mógł swobodnie je wypowiedzieć. Po nich mam drugie imię - Maria. (chociaż jedna to Marianna, ale wszyscy na obie wołają Marysia). To one z dumą nosiły mnie na rękach, oglądały moje przedstawienia, śpiewy. Chwaliły się koleżankom, jaką mają wnuczkę.

Dziś obie są wdowami. Starsza z dwójką dzieci, młodsza z trzynastką. Jedna wychowała księdza pracującego w Austrii, druga zakonnicę misjonarkę pracującą w Afryce. Katolicka rodzina bez wątpienia.
Młodsza babcia tryska zdrowiem. Starsza ma problemy ze wzrokiem (sokolego mieć nie będzie, no ale...) a jutro położy się do szpitalnej, tętniącej smutkiem (bo bez wnucząt) sali, gdzie spędzi nie wiadomo ile czasu. Martwię się o nią, ale wierzę, że będzie dobrze.

Moje babcie są wyluzowane i mają wieeelkie poczucie humoru. Jest mi smutno, wybieram się do tęskniącej i zatroskanej babci. Ona jest lekiem na każdy mój smutek. Jej ramiona ukojeniem dla mnie są, bo przy niej czuję, jak smakuje miłość. :) (nie sądziłam, że wykorzystam w poście o babciach tę piosenkę) :)

Moje babcie są fajne i kocham je za to, że są takie, a nie inne ;)

A dziadkowie? Co z nimi?
Dziadek Franek nie brał mnie na barana. Nie nosił na rękach i nie dawał całusków w policzki, czółko i główkę. Nie stał obok, kiedy robiłam pierwsze kroki. Zapewne chciał, ale odszedł zbyt wcześnie. Niewiele o nim wiem. Ale ufam, że jest ze mną duchem, wspiera mnie i jest dumny z tego, kim jestem. (w końcu noszę jego nazwisko) :P

Dziadek Mietek. Do dziś pamiętam jak cieszył się z przedstawienia, które dla niego zrobiłam wraz z kuzynką. Do dziś, gdy zamykam oczy, widzę jaką miłością darzył wszystkie swoje wnuki. Kiedy wchodzę do jego pokoju, widzę radio, które umilało mu czas i telewizor, na którym pozwalał mi grać. Siedzę na łóżku, na którym przesiadywał całe dnie. Kocham Go całym moim serduszkiem. I tęsknię.

Każdy jest wyjątkowy, każdego kocham, każdy jest mój. Nie ważne, gdzie są. Ja i tak ich kocham ;)

Studniówka IV LO

Poloneza czas zacząć. Podkomorzy rusza

Słowa znane nawet bez przeczytania zacnej powieści Mickiewicza. Chyba nikt nie wyobraża sobie otwarcia balu maturalnego bez tych słów. Taniec nagrodzony gromkimi brawami rodziców, także i moich. (dziękuję!)

Jeszcze tylko podziękowania dla wychowawców i parkiet należy do mnie! Nie pamiętam, kiedy tak się wytańczyłam. Nowe buty spisały się na medal - żadnych odcisków!

"To moja najlepsza studniówka, na jakiej byłam. To moja pierwsza studniówka!" 
Racje mają Ci, którzy mówią, że studniówka to najlepsza impreza młodych ludzi! Wszyscy wystrojeni w eleganckie stroje, z pięknymi fryzurami. Wtedy wszystko jest możliwe - nawet niepoznanie swojej koleżanki z ławki. .

Miejsce? Pięknie położony Hotel na Dajtkach. Ale to nie ono sprawiło, że było fantastycznie. To ludzie i ta niesamowita atmosfera. Dziękuję!

"Zróbmy więc studniówkę, jakiej nie przeżył nikt"
Program artystyczny. I nikt nie zarzuci humanistyczno-językowej, że są beznadziejni. Idealnie zaśpiewane I'm so excited, wzruszający pokaz zdjęć oraz klasowa piosenka z gitarą wyszły tak cudownie, że sam dyrektor ubiegał się o bis.

Były też przykrości, które poszły w niepamięć. To była nasza noc! Wyszliśmy z tego ze strupami, siniakami i chorobą. Ale warto. Bo studniówkę przeżywa się raz.

i'm so excited!

poloneza czas zacząć!

Stolica nie spełniła moich wymogów i zamiast z kreacją na studniówkę, wróciłam z pięknym płaszczykiem, bielizną i butami. Sukienka to wybór na ostatnią chwilę, ale najważniejsze, że jest!
Zaraz zabiorę wszystko i pojadę na najlepszą imprezę mojego życia - na moją własną studniówkę. Jeszcze nie czuję stresu przed polonezem i graniem na gitarze. Jeszcze nie nauczyłam się na perfect piosenki I'm so excited. Pamiętam pierwszy dzień szkoły, kiedy otaczali mnie obcy ludzie. To z nimi za cztery miesiące będę musiała się rozstać. Ale dziś będę się z nimi bawić na naszym balu maturalnym i to z nimi zacznę odliczać 100 dni do matury. To oni sprawią, że ten dzień będzie wyjątkowym! :)

Po trzech miesiącach prób, wymysłów rodziców co do studniówki i napięć nauczycieli nadszedł czas na głośne słowa: "poloneza czas zacząć"

Goodbay 2012, welcome 2013

No i zaczął się 2013 a wraz z nim wiele nowych rzeczy. No może nie jest to ogrom pracy, ale jednak coś! :)
Odpuściłam sobie zabawę w listę noworocznych postanowień, bo doświadczenia z poprzednich lat nauczyły mnie, że kończą się one na... liście. Nie stawiam sobie dalekosiężnych planów, raczej skupiam się na tym, co najważniejsze. Chronologicznie, po pierwsze wybieram się do Warszawy, w poszukiwaniu kreacji na studniówkę, która jest już za tydzień. Przyszły tydzień to intensywna nauka poloneza, którego jak do tej pory nikt nie ogarnął. Ciężki tydzień zakończy się świetną zabawą na Dajtkach. Po hucznej zabawie czas na intensywne przygotowanie do matury. I tak do maja. W między czasie ferie, wypady gdzie dusza zapragnie (albo gdzie rodzice zezwolą) i znów powrót do szkolnej rzeczywistości. A potem papiery na studia i nadzieja, że w październiku nazwę się studentką. A teraz zamykam komputer i cichutko na paluszkach zabieram się za przygotowania do jutrzejszych zajęć.

Jaki był ten rok?

No i jesteśmy na Litwie. Podróż w sumie nie była męcząca. No i mamy śnieg, chlapę.. nie lubię chlap. Zaraz się zbieramy i uciekamy na plac, żeby poczekać na 2012. Mam nadzieję, że będzie lepszy, niż ten. Ponoć jaki sylwester taki cały rok, więc może będzie spokojny.Miałam tu odpocząć, przemyśleć. Nie mam na to czasu. Ale mimo wszystko. Dobrze, że tu jestem.No to do 2012.

31.12.2011
Mariampol, Litwa. Plebania przy Vytauto. Ja, Marta, Kamil, Damian no i gospodarz - ks. Sławek. Niespodziewane "cofnięcie w czasie", czyli dwa sylwestry - na Litwie i w Polsce - w Suwałkach. Ten pierwszy, spokojny, w Mariampolu cisza, w Kalwarii spokój, na granicy - fajerwerki. Telefony do bliskich, którzy są w Polsce. Mamy czas, żeby przeżyć sylwester jeszcze raz. Jedziemy do Polski. Znów witamy w 2011. Sylwester z osobami z Ruchu, których się nie zna. Ale wspólnotę czuć - jest dobrze. Powrót. Zajadanie się parówkami z Marta o 3 w nocy i chodzenie po plebani na paluszkach, co by płci męskiej nie obudzić. Fajny był ten sylwester.

31.12.2012
Ostatnie 11 godzin tego dobrego roku. Dobrego, bo przecież przeżyliśmy koniec świata ;)
Podsumujmy :
1. Bezalkoholowa osiemnastka - niesamowite rzeczy - DZIĘKUJĘ.
2. Trzydniowy pobyt w szpitalu i operacja, cóż mądrości musiały zostać usunięte.
3. Oazy, rekolekcje i pielgrzymki oraz udany koncert ewangelizacyjny! ;)
4. Wielkanoc w Austrii - niemieckie Jezus Żyje chwyta za serce.
5. Przyjaźń - rozmowy o wszystkim i o niczym. Dobrze, że jesteście.
6. Kurs prawa jazdy. Taki ze mnie kierowca dobry, że aż trzech egzaminatorów chciało ze mną pojeździć!:)
7. Weekendowy wyjazd na Litwę, nauka kliku słówek i można mówić, że zna się sąsiedni język! :)
8. Spotkania, radości, smutki i łzy.
9. Dekret biskupa udzielającego mi misji kanonicznych!:)

Mogłabym rozpisać wszystko - 366 punktów. Problemy są dwa - ja padnę jeśli wszystko opiszę, a potem wy padniecie, czytając moje wypociny.

Jesteście ze mną, nie ważne czy mieszkamy od siebie 5 metrów, czy 2000 kilometrów. I za to dziękuję. 2012 to dobry rok, ale nikt nie powiedział, że następny będzie gorszy. :)

Christmas time!

 CHRISTMAS TIME!

Byśmy mimo radości z prezentów i spotkania w gronie rodzinnym nie zapomnieli, kto w te święta jest najważniejszy.
zaprośmy Go, bo urodziny bez jubilata są do bani.

spokojnych i wesołych świąt kochani!
Ania.

Święty Mikołaju [...] z włosami jak Dumbledore!

Święty Mikołaju przyjeżdżający z Laponii na saniach ze świtą reniferów, z brodą i wąsami niczym Robin Williams i włosami jak Dumbledore!

   Nie chcę małego opakowania, w którym znajdę kluczyki do mercedesa cl 63 amg, którym jeździ Błaszczykowski. Ani średniego, w którym znajdę świetny Hasselblad H4D-200MS. Nie oczekuje także prezentu mierzącego niecałe 2m, któremu skradłabym całusa pod jemiołą. 

Chciałabym, mój Mikołajku, śpiewająco zdać matury i iść na studia. Oczywiście nie chcę już kłótni z rodziną, no i koniecznie, żebyśmy za rok spotkali się przy stole wigilijnym w tym samym składzie.
Każdemu człowiekowi podaruj chociaż ziarenko pokoju. Zamiast rozdawać wypasione mp4, telefony i samochody, podaruj dzieciom trochę słońca, aby dziecko na każdym kontynencie nie chodziło po ulicach brudne i głodne. To samo z dorosłymi. Rozpal w naszych sercach płomień miłości i podtrzymuj, aby nie zgasł.

Jest zima, to musi być zimno? Kiedyś będziesz narzekać.

czujecie?

mroźno w całym warmińsko-mazurskim, lodowisko zamiast jezdni part2. 

mróz szczypie w policzki, chłód i wysiłek odbierają głos.

a ja zamieniam się w człowieka szczęśliwego - 

już zima.

Miej głowę na karku - to Ci się przyda.

Szkoła.

Tylko polonista z czwórki potrafi Mistrza i Małgorzatę zamienić w koszmar. Nie znasz członków Massolitu? Więc co robisz w tej szkole? W klasie humanistycznej niedostateczne lecą jedna za drugą. Chcesz jedynkę? Nie ma problemu. Dziękujemy.

Matury.

Czas na oddanie jest do wywiadówki, połowa grudnia. Dwóch matur jesteśmy już pewni. Najgorsze przedmioty, których się obawiałam już zostały sprawdzone i zdane. Mówiąc o maturach z matematyki i historii mogę odetchnąć z ulgą. 

Ludzie.

Wielu znam, z wieloma rozmawiam. Ale z tymi bliższymi jakby tracę kontakt. To już nie jest to samo, co było kiedyś. Wydawałoby się, że było pięknie. Teraz? Nie ma już radości związanej z oczekiwaniami na coś konkretnego. Oddalamy się z naszej "grupy" i nikt nie robi nic, żeby to zmienić.

Jelly Bean.

We cannot guarantee that all 36 flavours will be in every pack, sorry if you missed any! No problem - you are my sweet friends 2day. 

Cukierki o trzydziestu sześciu smakach próbują rozweselić mój humor. Jak na razie sprawiają, że jestem najedzona, po pięciu smakach.

My, wy, oni.

Jest małe zamieszanie w kontaktach. Raz jest cisza, a raz tysiąc wiadomości i tęsknota za tym, co było i jest. 

Czasem przedzierające się promienie słońca i piękny widok na Stare Miasto (a konkretnie Katedrę) poprawiają mi humor związany z tym, co wymaga zbyt wiele, aniżeli mogę z siebie dać.

Ja.

Podobno znów się zmieniłam. Nie wiem jak i nie wiem kiedy. Nie wiem, czy uczucia są szczere, czy spowodowane brakiem miłości. Nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę.

Materialna tęsknota, która odebrała radość serca?

Z czym mi się kojarzy Kawkowo? Z długimi, nocnymi rozmowami. Z daszkiem, na którym mogło się leżeć i spoglądać na gwieździste niebo. Z daszkiem, gdzie odbywały się poważne rozmowy, gdzie wszystko się zaczęło.

Już go nie ma. Nie mogę się na nim położyć i poukładać sobie własnych spraw. Zostały tylko długie, nocne rozmowy. Rozmowy o wszystkim i o niczym. Brakuje mi chociaż skrawka mojego daszku.

Czterech chłopców - to moja grupa. Pierwszy raz dostałam w prezencie chłopców. Mądrych rozrabiaków, którzy lubią, kiedy zwraca się na nich uwagę. I nie umiem ocenić, czy daję sobie radę, czy zostaję w tyle.

Matury.
Ponoć zdałam matematykę - ponoć to moje domniemania. Ponoć angielski był dla mnie banałem - ponoć to prawda. Ponoć historia nie jest w moim typie i ponoć to także jest prawdą. Ponoć dzisiaj na rozszerzonym polskim lałam wodę, bo praca o pogodzie. Ponoć za dużo w tym relacjonowaniu słowa "ponoć".

Ponoć miało być dobrze, a znów niczego nie jestem pewna.

Matura to bzdura.

Zanim znów nazwę się humanistką, ugryzę się w język aż do krwi. Tak, trochę o maturze, o której głośno w mediach. Ogólnie, ujmując to jednym słowem, jestem załamana. Jak to możliwe, że człowiek na rozszerzonym polskim nie umie czytać ze zrozumieniem? Z zapałem podeszłam do wypracowania o prostytutkach i poległam na kompozycji. Co ja robię na tym świecie?
Było o maturze, to trochę o filmie.
Miał być strzałem w dziesiątkę. Życiowy film, to i ludzi przyciągnie, zwłaszcza, że w piątek była premiera. I owszem - przyciągnął - mnóstwo starszyzny. Byłam nimi otoczona z każdej strony. Chyba oczekiwałam czegoś więcej, chociaż gra aktorów była idealna.
Trochę o sobie.
Pogubiłam wątki tworzące moje życie. W jednym momencie wszystko pękło. Słowa, które miały radować, ukuły w sam środek serca. Zawalam się i sypię niczym stary, niezadbany budynek.
Przynajmniej gram szczęścia, proszę.

dla Niej.

Brakuje mi chwil, kiedy możemy pogadać jak przyjaciółki. Tęsknię za szczerymi rozmowami, łzami szczęścia.  Za jej przytulasem i rozpaczą, że jestem już dorosła, że mam maturę i prawko, że ją zaraz opuszczę. Za jej dokuczaniem. 

Przepraszam.

Post dedykowany najwspanialszej osobie na świecie, która go pewnie nie przeczyta. 

Mamy rok!

Mija rok od kiedy zaśmiecam internet moimi wpisami. Więc mamy rocznicę.

Starszyzna ma swoje humory i urojenia. Strach przed młodszym pokoleniem i brak odwagi sprawiły, że nasz dzisiejszy dzień zaczął się fatalnie. Burza mózgów w sprawie pierwszej pomocy. Nie jest to miejsce to opis konkretnych wydarzeń. Nie zakończyło się to tragedią, ale dobrze też nie jest.
Na co sobie tym zasłużyliśmy? Bóg jeden wie.

November.

Pierwszy listopadowy, olsztyński dzień za mną. Jedyne, co mi się tutaj podoba to jesienny zachód słońca. Promienie świetlne przedzierają się przez blok chłopaków i padają prosto na moje drzwi. Jestem tylko ja i słońce. Chwila oderwania się od rzeczywistości - za chwilę czeka mnie opracowanie piętnastu stron podręcznika od historii. Zajęło mi to cztery godziny. Chwila wytchnienia - za chwilę polski, angielski i matematyka - poprawka z niezapowiedzianej planimetrii.
Wyszłam się przewietrzyć. Pooddychać świeżym powietrzem, porozmyślać. Z radością obserwowałam otaczający mnie świat. Spotkałam dawno niewidzianą, podopieczną bezpańskich kotów. Po raz kolejny zwiedzałam okolicę. Zastanawiałam się, jak to jest, że wszystko jest ulotne. Dlaczego nie mamy dobrego kontaktu z ludźmi, z którymi kiedyś byliśmy blisko? Dlaczego stajemy się na siebie obojętni, choć kilka miesięcy temu uważaliśmy się za dobrych przyjaciół? Dlaczego jedna rzecz przekreśla wszystko? Dlaczego nie potrafię wybaczać? Tysiąc pytań na sekundę, odpowiedzi brak.
Kolejny raz staję na wysokości zadania i uczę się pokory i ograniczenia plotkowania. Z pozoru wydaje się to być łatwą sprawą, ale gdy  się do tego solidnie przyłożyć to już nie jest tak szybko. Czas i cierpliwość.

never know!